تبت:قسمت چهارم

بعد از قرتی بازی در تبت  (پست قبل)  در این پست به سراغ مسلمانان تبت می رویم تا ببینیم در این سرزمین چه می کنند؟!:

نشریه انگلیسی زبان CHINA’S TIBET(تبت چین)که  برای انعکاس اندیشه ها و اخبار مربوط به تبت در چین منتشر می شود ،در شماره 6 سال 2008 خود مقاله ای را به معرفی مسلمانان ساکن در شهر لهاسا و مساجد  آن اختصاص داده است.

عنوان مقاله "مسجد کهن در خانه بوداییان تبت"و نویسنده آن  An Caidanمی باشد.در این مقاله آمده است:

در لهاسا پنج مسجد وجود دارد:مسجد بزرگ لهاسا،مسجد کوپک لهاسا،مسجد دوکده(DOKDE)،مسجد شرق و مسجد غرب که دو مسجد آخری در لهاسای شرقی واقع شده اند.

امروزه حدود دوهزار مسلمان در شهر لهاسا زندگی می کنند.بیشتر این افراد در امور رستوران داری،خرده فروشی،خیاطی و قصابی مشغول کار هستند.بعضی نیز در نهادهای دولتی خدمت می کنند.بیشتر مسلمانان که نسلهای متمادی در لهاسا زندگی کرده اند اصالتا از کشمیر ،گنسو،،شانسی و چینگ های به این منطقه مهاجرت کرده اند.

در زبان تبتی به مسلمانان این منطقه "کاچه"(KACHE)گفته می شود.

مسجد بزرگ  لهاسا بیش از 1100 سال قدمت دارد.در کتاب تاریخی فارسی"حدود العالم"آمده است که" لهاسا پایتخت پادشاهی توبو(TUBO)دو مسجد داشت".این جمله  قدیمی ترین سند در باره مساجد لهاسا محسوب می شود.در این کتاب مطالبی نیز در باره تاریخ لهاسا در دوره چیان لونگ(QIAN LONG)ذکر شده است.از جمله قید گردیده که 197 تاجر مسلمان در لهاسا زندگی می کردند که مسجدی برای خود ساخته بودند.

مسجد بزرگ لهاسا که مسجد "واپالینگ"(WAPALING)نیز نام دارد بزرگترین مسجد شهر است.اکثر مسلمانان لهاسا درمحله واپالینگ ساکن هستند.مسجد کوچک لهاسا نیز در نزدیکی آن واقع شده که در سال 1716 بنا گردیده و مساحت ان 200متر مربع می باشد.در سال 1793طرح گسترش و بازسازی آن انجام شد .این مسجد در ناآرامیهای سال 1959در آتش سوخت.اما سال بعد، از نو ساخته شد.

نویسنده مقاله در ادامه ، در باره مساحت و بناها و نوع معماری مسجد بزرگ توضیحاتی داده شده و آن را ترکیبی از معماری  اسلامی و تبتی دانسته است.او ذکر کرده که امروزه 50 تا 60نفر نمازهای یومیه را در این مسجد به جماعت به پا می دارند.در نماز جمعه 500 تا 600 نفر شرکت می کنند.در مراسم اعیاد قربان و فطر جمعیت بیشتری حضور می یابند..از سال 1988 شهرداری لهاسا غذای برگزاری مراسم افطار در هر روز رمضان و مراسم عید را تامین می کند.خدمات عقد ازدواج و دفن اموات نیز از سوی مسجد انجام می شود.

در بخش دیگری از مقاله به معرفی مسجد کوچک لهاسا که مسجد رائو شیخان(RAOSHAIKHAN)نیز نامیده می شود پرداخته شده و ذکر گردیده که شبستان این مسجد طرح معماری تبتی است و ظرفیت 150 نمازگزار را دارد.این مسجد با اعانات مردمی ساخته شد که تجار مسلمان که از کشمیر و بوتان و نپال و ...به انجا می آیند بتوانند نماز بخوانند.

کاچه لینگ خاگ(KACHE LINGKHAG)نام یک محله دیگر مسلمان نشین لهاسا است که دارای دو مسجد و یک قبرستان است.

در قصه های عامیانه آمده است که یک روحانی مسلمان در سفر به لهاسا از دالایی لامای پنجم درخواست کرد زمینی به مسلمانان اختصاص دهد.دالایی لاما از یک تیر انداز خواست تیری رها کند و هر جا نشست زمین مسلمانان شود.لذا این محله را چیانگ داکبانگ(QIANG DAKBANG)هم می گویند.یعنی جایی که تیر فرود آمد.

مسلمانان هر ساله در ماه اگوست ،در  قبرستان این مسجد جمع می شوند و چادر می زنند و ده روز می مانند و برای اموات دعا و نماز می خوانند.

مسجد دوکده با یک قبرستان،در شمال لهاسا قرار دارد.

مسلمانان لهاسا در امور روزمره به زبان چینی و تبتی سخن می گویند.اما برنامه های مذهبی را به زبان چینی و عربی اجرا می نمایند.

مسلمانان لهاسا توجه خاصی به تهیه گوشت دارند و سابقه خوبی در زمینه فروش گوشت در منطقه پیدا کرده اند.در لهاسا مشهور است که دالایی لاماها ترجیح می دهند گوشتی مصرف کنند که توسط مسلمانان تهیه شده باشد.

غذای سال نو تبتی ها سانگانگ پاری(SANGANGPARI)نام دارد که از غذای مسلمانان ریشه گرفته است.بارپو(BARPU)و برنج و خورشت دو غذای دیگر مسلمانان است که به شدت مورد علاقه تبتی ها  می باشد.

قدیمی های لهاسا از رستوران اسلامی لوتسانگ زاخانگ(LUTSANGZAKHANG)یاد می کنند که مشتریان زیادی داشت.

یحیی خان هاشم(YAHYA KAN HAYCHISM)رئیس مسلمانان لهاسا است.او عضو کمیته دائمی انجمن اسلامی چین نیز می باشد.او معتقد است اجدادش از هشت نسل قبل در لهاسا زندگی کرده اند.او قرآن و معارف اسلامی را در شین یین (چینگ های)آموخت و به زبان عربی مسلط شد و در 1946 به لهاسا بازگشت و جوانترین روحانی بومی بود.دو بار به حج سفر کرده و معمولا خطبه های جمعه را ایراد می کند.
 
نام منبع: مجله تبت چين

---

تبت:قسمت سوم

آیا تا به حال به قانون چند همسری فکر کرده اید؟

در تحقیقاتم راجع به تبت به این موضوع نادر و عجیب برخوردم.... خودتان  قضاوت کنید و نظر بدهید:

تا این زمان تبت  ،تنها کشوری است که در آنجا بعضی از زنان چند شوهر قانونی دارند و این کار را به اصطلاح علمی Polyandry می نامند.
از آنجا که اطمینان داشتیم هیچ چیز در جهان بی دلیل نیست مانند همیشه دست به دامن تحقیق زدیم تا واقعیت این کار را درک کنیم ، پس از تحقیق طولانی متوجه شدیم تنها دلیل این کار مشکلات اقتصادی است و دو دلیل برایمان آوردند :
دلیل اول : پدری که چهار فرزند دارد ، یکباره یک دختر را به عقد چهار پسرش در می آورد و البته طبق قراردادی که دارند زن مذبور هر شب یا هر هفته را با یکی از برادران بسر می برد ، با این کار اولا پدر اجازه نمی دهد که اساس خانواده اش گسیخته شود بلکه بالعکس وجود زن واحد سبب اتحاد آنان می گردد و همه پروانه سان دور یک چراغ پرواز می کنند ، ثانیا ثروت پدر که از همه مهمتر است پراکنده نمی شود و به هدر نمی رود !

دلیل دوم : اگر همان پدر در مدت یکسال چهار دختر را برای چهار فرزندش عقد کند و زنان  آنها  جداگانه باردار شوند ، در مدت یکسال یک خانواده چهار نفری ، دوازده نفر خواهد شد . اما چون زمین تبت زیاد حاصلخیز نیست و مواد غذایی محدود است ، می کوشند که از تولید نسل تا جائیکه مقدور می باشد جلوگیری کنند و با این کار جمعیت تبت را همیشه به همان اندازه ای که هست حفظ کنند .

ما پس از شنیدن این دلایل به مردم تبت لقب مناسبی دادیم ، لقبی که از هر جهت در خور آنهاست(اکونومیست های متفکر) !
و در آخر این سئوال برایمان پیش آمد که این جا چه بلایی به سر فرزندان می آورند و فرزندی که از یک زن واحد بوجود می آید مال کدام برادر است ؟
معلوم شد که اولاد اول به برادر بزرگتر تعلق خواهد داشت و به همین قیاس فرزندان بعدی به برادران کوچکتر خواهد رسید .بچه ها به ترتیب تعلق به برادر بزرگتر پدر و به بقیه عمو میگویند.

تصویر بالا:زن تبتی یکی از شوهران خود را برای کار در مزرعه ای در روستای Qinghai''s Burong راهی میکند.

خیلی میل داشتیم بفهمیم که در شب اول عروسی میان برادران نزاعی در می گیرد یا نه ؟
اما چون این سئوال خیلی فنی بود از پرسش صرف نظر کردیم.

گرفته شده از سفرنامه برادران امیدوار  جهانگردان ایرانی ، خلاصه ای ازصفحات : ۹۱ ، ۹۲ ، ۹۳

 بعدا نوشت:

چون برای همه جالب بوده : اینجا می توانید عکسهای بیشتری از این خانواده ببینید............(این خانوم ۲ شوهر دارد...).

---

تبت:قسمت دوم

دالایی لاما لقبی است که به رهبر دینی بوداییان تبت داده می‌شود. از قرن 17 تا سال 1959، دالایی لاما رئیس حکومت تبت بود و از اقامت‌گاه خود در قصر پوتالا که در شهر لهاسا قرار داشت، بر بخش بزرگی از این سرزمین فرمان‌روایی می‌کرد.

تنزین گیاتزو، چهاردهمین دالایی لاما و دالایی لامای کنونی، در سال 1935 در روستای کوچکی در شمال شرقی تبت به دنیا آمد تحصیلاتش را در شش سالگی شروع کرد و در سال 1959 در 24 سالگی در فلسفه بودایی دکترا گرفت.

 از 1950 دالایی لاما رهبری سیاسی تبت را برعهده دارد. دالایی لاما چهاردهم در طول این سال ها پیوسته در تلاش بوده که راه حل صلح آمیزی برای مسأله تبت بیابد اما حکومت چین به سیاست خشن خود در برابر تبت ادامه داد. در 10 مارس 1959  لهاسا پایتخت تبت شاهد بزرگترین تظاهرات سیاسی در تاریخ تبت بود با این شعار که: چین می بایست تبت را ترک کند و استقلال آن را به رسمیت بشناسد. تظاهرات وقیام مردم تبت با خشونت تمام از سوی ارتش چین سرکوب شد.

 دالایی لاما مجبور شد به هند بگریزد. در آن جا به او پناهندگی سیاسی داده شد. حدود هشتاد هزار پناهنده تبتی نیز به او پیوستند. بنابر برخی گزارش ها امروزه حدود 120000 تبتی در تبعید و دور از وطن زندگی می کنند.

 دالایی لاما از 1960 در دارماسالا در هند اقامت گزیده است جایی که گاه «لهاسای کوچک» خوانده می شود و مقر دولت در تبعید تبت است. او به کشورهای بسیاری سفر کرده و در بیش از 46 کشور به سخنرانی، ملاقات با سیاستمداران و مردمان عادی و سایر فعالیت های صلح آمیز اشتغال داشته است. همچنین در سال 1989 جایزه نوبل صلح به او اهدا شد.

نتیجه نظرسنجی مجله آلمانی اشپیگل نشان می دهد دالایی لاما رهبر دینی تبت در آلمان نسبت به پاپ رهبر کاتولیک های جهان محبوبیت بیشتری دارد. پاپ بندیکت شانزدهم، رهبر فعلی کاتولیک های جهان، خود یک آلمانی است.
حضور دالایی‌لاما درکشورهای غربی،تاسیس حکومت محلی در دارماسالای هندوستان و سفر وی به آمریکا و دیدارش با مقام‌های آن کشور، نشان می‌دهد تبت و استقلال آن همواره موضوع و بهانه‌ای برای مداخله غرب و بویژه آمریکا در این زمینه بوده است. دالایی لاما سال گذشته میلادی به آمریکا و آلمان سفر کرد و با رهبران این کشورها دیدار کرد و از کنگره آمریکا جایزه ویژه دریافت کرد.
این نشان می‌دهد وی و اقداماتش همواره مورد حمایت ‌آمریکا و برخی از دولت های اروپایی قرار گرفته است، تلاش‌هایی که از دیدگاه چین با مذهب ارتباط ندارد و ثابت می‌کند دالایی لاما یک فرد استقلال طلب است که فعالیت‌های جدایی طلبانه را برای جداسازی تبت از خاک چین در دستور کار قرار داده است.
دالایی لاما برخلاف برخی از فعالان تبتی تندرو در حال حاضر خواستار استقلال کامل تبت از چین نیست و تنها تاکید دارد که جمهوری خلق چین باید خودمختاری این سرزمین را به رسمیت بشناسد. دالايى لاما در جایی گفته است که:     ما در پى جدايى از چين نيستيم و خواهان مدرنيزاسيون هستيم اگر بدانيم با چين بودن، براى ما سود بيشترى از استقلال دارد، بخشى از چين باقى مى‌مانيم. اقتصاد چين رشد کرده و تاثيرات مثبتش به همه نقاط کشور و از جمله تبت رسيده است.

چند کلام دلنشین از  دالایی لاما :

سه اصل را فراموش نکن : احترام به خویشتن , احترام به دیگران و پذیرش مسئولیت تمامی اعمالی که انجام میدهی .

هر کجا که هستی , هرکجا خود را یافتی از هر آنچه داری لذت ببر و احساس نیایش و سپاس داشته باش .

دیروز تاریخ  ,   فردا راز  و امروز هدیه است .

اگر کسی یک بار به تو خیانت کرد این اشتباه او است و اگر کسی دوبار به تو خیانت کرد این اشتباه توست .

برای اداره کردن خویش از سرت استفاده کن و برای اداره کردن دیگران از قلبت .

آغوشت را به سوی دگرگونی بگشای , اما از ارزشهای خود دست بر ندار .

به یاد داشته باش , دست نیافتن به آنچه میخواهی , گاهی از اقبال بلند تو سرچشمه می گیرد .

تنها هدف ما در زندگی , عشق ورزیدن به یکدیگر است . اگر از عهده این مهم بر نمی آییم , دست کم بکوشیم تا یکدیگر را نیازاریم...

 

برای       آشنایی بیشتر با دالایی لاما به اینجا مراجعه کنید...

و     سخنان جالب دالایی لاما درباره اسلام را هم بخوانید...

ادامه دارد...

 

---

تبت:قسمت اول

 سفر به تبت به درخواست  رنگینک خانوم :

ناحیه تبت از نظر جغرافیایی یک فلات بزرگ در آسیای مرکزی است که میانگین ارتفاع آن از سطح دریا 4900 متر است. این ناحیه بلندترین منطقه جهان است و به «بام دنیا» شهرت دارد.

تصویر بالا: فلات تبت

دماي هواي اين فلات، بسيار متغير بوده و در مدت شبانه روز، نوسانات دمايي بسياري دارد .

از لحاظ جغرافیای سیاسی «منطقه خودمختار تبت» بخشی از خاک جمهوری خلق چین است (صرف‌نظر از اختلافات موجود) واز لحاظ وسعت دومین استان بزرگ چین محسوب می‌شود ولی جمعیت نسبتا اندکی دارد (حدود 2.7 میلیون نفر).

پایتخت تبت شهر «لهاسا» است.

لهاسا که از سال 1642 به عنوان پايتخت تبت قد برافراشت، در قرن 7 پس از ميلاد، مرکز قدرت مهمي به شمار مي رفت و هنوز هم قلب و روح تبت در آن مي تپد  .

ساکنین فلات تبت شامل ناحیه خودمختار تبت، بوتان، نپال و شمال هند به «زبان‌ تبتی» سخن می‌گویند که از دسته زبان‌های تبتی-برمه‌ای است که خود از خانواده بزرگ زبان‌های چینی-تبتی محسوب می‌شود.

تصویر بالا:یک زن تبتی

 میانگین امید به زندگی مردم تبت که در 50 سال پیش به 36 سال نمی رسید، در حال حاضر 67 سال است.

 در تبت قدیم، هیچ مدرسه مدرنی وجود نداشت، اما در حال حاضر آموزش در این منطقه تعمیم یافته و آموزش اجباری رایگان نیز زودتر از مناطق دیگر کشور در این منطقه به اجرا در آمده است.

بوداییان تبت (که به لامائیسم نیز مشهورند)به صورت گسترده ای در سراسر مناطق قابل سکونت خاک تبت پراکنده هستند و در کنار پیروان سایر مذاهب زندگی مسالمت آمیزی دارند.اسلام و مسیحیت نیز در مناطق خاصی از تبت از شهرت فراوانی برخورداند.سابقه اسلام در شهر لهاسا به بیش از یکهزار سال پیش باز می گردد.

روزگاری تبت از قدرت‌های بزرگ آسیا محسوب می‌شده است. در قرن نهم میلادی تبت امپراطوری بزرگی در کنار چین و اسلام بوده است.
اما در قرن‌های اخیر تقریبا همیشه تبت تحت سلطه چین (و مغول‌ها) بوده . با این وجود هنوز بر سر مرزها و مالکیت آن بین چین و هندوستان اختلافاتی وجود دارد.

ادامه دارد...

 

---

نیوزلند:قسمت آخر

نکات جالبی از نیوزلند:

نيوزلند كشوري است كه ميليونها رأس گوسفند دارد. اين كشور هر سال از فروش گوشت گوسفند و... سود زيادي مي برد، براي همين در اين كشور گوسفند اهميت زيادي دارد. كشور نيوزلند در يك اقدام جالب، يكي از روزهاي سال را به نام «گوسفند» نامگذاري كرده است. جمعيت كشور نيوزلند به 5 ميليون نفر هم نمي رسد، اما جالب است بدانيد در اين كشور 60 ميليون گوسفند وجود دارد. وزير كشاورزي نيوزلند آرزو كرده است كه صنعت گوشت گوسفند كشورش بهتر بشود و در روز «گوسفند» همه گوشت گوسفند بخورند.

 

 

نام  میوه ی کیوی را نیز اول بار باغبانان نیوزلندی انتخاب کردند .

این میوه در اوایل قرن بیستم به نیوزلند وارد شد و به‌تدریج در این منطقه از جهان مورد کشت قرار گرفت. در سال ۱۹۶۰ نام این میوه در نیوزلند به گوس بری چینی (Chinese Gooseberry) تغییر یافت. در سال ۱۹۶۱ این میوه به ایالت متحده آمریکا وارد شد و نام کیوی، برگرفته از نام یک پرنده بومی نیوزلند به این میوه  اتلاق شد. در حال حاضر این میوه در کشورهایی چون ایتالیا، نیوزلند، شیلی، فرانسه، ژاپن و ایالت متحده آمریکا در سطح وسیع کشت می‌شود.

 

پرنده کیوی یکی از نمادهای سرزمین نیوزلند است. مثلا گاه نگاره کیوی بر تمبر این کشور چاپ می‌شود.
کیوی پرنده‌ای است از سرده Apteryx (تنها سرده خانواده Apterygidae) که قادر به پرواز نیست و زیستگاه آن در نیوزلند است.
کیوی‌ها معمولا خجالتی هستند و شب‌ها از لانه خود بیرون می‌آیند.

در این کشور شما میتوانید با دلفینها شنا کنید، با بره های تازه راه افتاده به جست و خیز بپردازید، به تماشای نهنگها رفته و یا به صید قزل آلاهای فربه در رودخانه ها و نهرهای طبیعی بپردازید.

زمان مناسب برای سفر:
آب و هوای نیوزیلند هرگز آنقدر بد نیست که دلیلی برای نرفتن باشد. در تمام طول سال کارهایی برای انجام دادن و مناظری برای دیدن وجود دارد. ماههای گرمتر (نوامبر تا آوریل، معادل آبان تا فروردین) به خصوص در زمان تعطیلات مدارس، شلوغترین زمان هستند.

طبیعتا شهرهایی که پاتوق اسکی بازها هستند در ماههای زمستان شلوغترند. بهترین زمان برای سفری دور از جنجال و با خیالی آسوده، قبل یا بعد از زمان اوج تعطیلات کریسمس و تعطیلات مدارس است.

این هم چند لینک جالب:

هواپیمایی نیوزلند کچلها را استخدام می کند!

 

خاطرات نیوزلند( وبلاگ یک ایرانی مقیم این کشور)

امیدوارم سفر خوبی را گذرانده باشید.....

منابع:

ویکی پدیا

سیاست فرهنگی نیوزلند

پایگاه اطلاعات فارسی :نیوزلند

روزنامه قدس

نقد و بررسی فیلم های هالیوود

سایت علمی دانشجویان ایران

 

---