حجر اسماعيل  : فضايي است بين کعبه و ديواري نيم دايره به عرض حدود ۱۰ متر که از رکن عراقي تا رکن شامي را شامل مي‌شود.
نقل‌هاي تاريخي حکايت از آن دارد که حضرت  اسماعيل در همين قسمت زندگي مي‌کرد و خيمه گاه او در اين سوي بوده‌است. مادرش هاجر نيز با وي در همين جا مي‌زيست و پس از مردن، در حجر دفن شد.
از آنجا که حجر اسماعيل داخل در مطاف است، مي‌تواند نشانه‌اي بر عظمت آن باشد. در برخي از روايات آمده‌است که پيامبران زيادي در اينجا مدفون شده‌اند. در اصل، حجراسماعيل جزئي از کعبه به شمار مي‌آيد. هرگاه باران بر بام کعبه ببارد، از ناودان رحمت در اين فضا مي‌ريزد.

مقام ابراهيم  : سنگي است به طول و عرض ۴۰ سانتيمتر که جاي پاي ابراهيم روي آن به چشم مي‌خورد و مقابل درب کعبه قرار دارد. حجاج بعد از طواف واجب، مي بايست در پشت مقام ابراهيم، دو رکعت نماز طواف به جاي آورند. نماز طواف نسا نيز پشت مقام ابراهيم، خوانده ميشود.
اين مکان مربوط به زماني است که حضرت ابراهيم ديوارهاي کعبه را بالا مي‌برد؛ آنگاه که ديوار بالا رفت، به حدي که دست بدان نمي‌رسيد، سنگي آوردند و  حضرت ابراهيم بر روي آن ايستاد و سنگ‌ها را از دست اسماعيل گرفت و ديوار کعبه را بالا برد. بر روي اين سنگ، اثر پاي او مشخص است.
زمزم  : در نزديکي مقام ابراهيم و در هجده متري کعبه، در زيرزمين واقع است و آب آن توسط پمپ از طريق لوله کشي به زائرين مي‌رسد. چاه زمزم از ديگر آثار مسجد الحرام است که با نامهاي چاه اسماعيل، حفيرة عبدالمطلب، شفاء سُقم، عافيه، مَيمونه، طُعم، بَرکة، بَرّة ، شناخته مي‌شود. اين چاه در قسمت شرقي مسجدالحرام قرار دارد .
پس از آنکه  حضرت ابراهيم ، همسر و فرزندش را ترک کرد، تشنگي بر آنها چيره شد، هاجر به دنبال آب ميان صفا و مروه دويد سرانجام جبرئيل بال و يا پاشنه پاي خود را بر زمين کوفت و زمزم جوشيد، براي حفظ جان اسماعيل و هاجر آن را  پديد آورد.پس از مدتي آثار چاه از ميان رفت تا آن که عبدالمطلب بار ديگر آن را حفر نمود و از آن زمان تا کنون حاجيان از اين آب بهره‏مند مي‏شوند.
درباره اهميت آب زمزم و فضيلت نوشيدن آن روايات زيادي نقل شده‌است. پيامبر (ص) فرمودند : زمزم بهترين چاههاي دنياست.
صفا و مروه  : کوه صفا مکاني است که حجاج، بعد از طواف و نماز طواف، جهت ادامه اعمال (سعي) ، به آنجا ميروند و هفت مرتبه سعي بين صفا و مروه به جا مي‌آورند و در دور آخر، در کوه مروه تقصير ميکنند.
کوه صفا مکاني است که پيامبر رسالت خويش را با جمله قولوا لا اله الا الله تفلحوا از فراز آن کوه به جهانيان اعلام کرد .
در شمال شرقي مکه کوهي است بلند، مشرف بر منا به نام کوه نور به عربي ( جبل النور ) که در دامنه جنوبي‏اش به فاصله ۱۶۰ متري از قله آن، غاري است به نام غار حرا و يکي از مکان‏هاي مقدس شهر مکه‌است
پيامبر (ص) پيش از بعثت، در آنجا با خدا خلوت مي‏کرد و نخستين آيه‏هاي قرآن (اِقرَأ باِسْمِ رَبّکَ اَلذَِي خَلَقَ) در آنجا بر ايشان نازل شد.
کوه ثور به عربي ( جبل الثور ) در سه کيلومتري جنوب شهر مکه و در جنوب منطقه‏اي به نام «مسفله» قرار دارد که غار ثور بر روي آن واقع است. اين غار به (ثور بن عبد مناف منسوب بوده) . و پيامبر اسلام  هنگام هجرت به طرف مدينه، سه شبانه روز در آن پنهان شدند. اين کوه درشرق مکه واقع است و در سال ۱۳ بعثت زماني که سران قريش نقشه قتل پيامبر را کشيدند، خداوند حضرت را آگاه ساخت و در شب موعود (ليلة المبيت)حضرت علي(ع) در بستر ايشان خوابيدند و ايشان همراه ابوبکر در اين غار مخفي و پس از سه شبانه روز به مدينه هجرت نمودند.

منبع:دانشنامه آزاد ويکي پديا (با تصرف و تلخيص)

*از تمام عزیزان تقاضا دارم که مرا حلال کنند....باشد که قسمت شما هم بشود انشاالله

 

به هريک از چهار گوشه کعبه، رکن گويند و کعبه بر چهار رکن بنا گرديده، که عبارتند از:

رکن حجر الاسود  : سنگ سياه آسماني است.
گفته شده ‌است که هنگام بناء کعبه توسط آدم اين سنگ را ملائکة از بهشت آوردند وآدم آن را در گوشه‌اي از خانه نصب کردند.

پس از بازسازي خانه (کعبه) توسط قريش اين سنگ به دست حضرت  محمد(ص) قبل از درب کعبه در رکن حجر اسود نصب گرديده ومحل شروع طواف حجاج ميباشد.

رکن العراقي .
رکن الشامي .
رکن اليماني : قبل از رکن حجر اسود قرار دارد.محلي است که به اذن خدا شکافته شد تا فاطمه بنت اسد از آن داخل کعبه شود تا علي(ع) داخل کعبه متولد شود.
چهار زاويه کعبه به چهار رکن نامور است. هر گاه واژه رکن بدون پسوند به کار رود، مقصود از آن رکني است که حجرالاسود در آن است. مسير طواف، از رکن حجرالاسود آغاز مي‌شود، سپس به رکن عراقي مي‌رسد، پس از آن به رکن شامي و سپس به رکن يماني و آنگاه باز به رکن حجرالاسود مي‌رسد و همين جا يک شوط پايان مي‌يابد.
حجرالاسود  : يا سنگ سياه، از اجزاي بسيار مقدس مسجد الحرام بوده و در رکن اسود کعبه در ارتفاع ۵/۱ متري قرار گرفته‌است. اين سنگ مقدس، پيش از اسلام و پس از آن، همواره مورد اعتنا و توجه کامل بوده و در حقيقت در شمار عناصراصلي کعبه بوده‌است.
 طي سال‌هاي پياپي، حجرالاسود به طور عمد يا غيرعمد از جاي خود کنده شد و هر بار اجزايي از آن خرد و جدا گرديد. هر بار اين اجزا به هم چسبانده شد و همان گونه که گذشت، اکنون مجموعه آن در هاله‌اي از نقره قرار داده شده‌است. استلام و بوسيدن آن سفارش شده .
ملتزم  : قسمتي از ديوار و پايين ديوار کعبه را، که در يک سوي آن حجرالاسود و در سوي ديگرش باب کعبه قرار دارد، «ملتزم» مي‌نامند. اين محل را از آن روي ملتزم مي‌نامند که مردم در آن قسمت مي‌ايستند و به ديوار ملتزم شده، مي‌چسبند و دعا مي‌خوانند.

مستجار  : محلي است پشت درب کعبه، کمي مانده به رکن يماني، مقابل ملتزم، در سوي ديگر کعبه، ديوار کنار رکن يماني را «مستجار» مي‌نامند. «جار» به معناي همسايه و «مستجار» به معناي پناه بردن به همجوار و به صورت کلي تر «پناه بردن» است.
اين در محل ورود فاطمه بنت اسد براي تولد امام علي(ع) همين بخش از ديوار کعبه بوده‌است .اينجا نيز از مکان‌هاي استجابت دعا است ومحلي است که مردم به آنجا پناهنده مي‌شوند به همين دليل بدانجا مستجار گفته مي‌شود.
شاذروان  : همان برآمدگيهايي است که در اطراف خانه خدا قرار دارد، و آن بخشي از کعبه‌است که توسط قريش از ساختمان کعبه کاسته شد. و هم اکنون همانند پوششي اطراف خانه را در برگرفته‌است.
زماني که در بازسازي‌هاي کعبه، ابعاد خانه قدري کوچکتر از بناي ابراهيمي بنا شد، براي حفظ ابعاد اصلي، فضاي عقب نشيني شده را با ساخت سکويي کم ارتفاع، علامت گذاري کردند که «شاذَروان» ناميده شد و چون ملاک در طواف، حدّ اصلي کعبه است; فقها براي حصول شرط خروج طواف گزار از کعبه، طواف بر روي شاذروان را صحيح نمي‌دانند. بنابراين، شاذروان همان سنگ مايلي است که بخش تحتاني ديوار کعبه را تا روي زمين پوشانيده‌است، به اضافه بخشي که در مقابل حجراسماعيل به صورت پلّه اي ساخته شده‌است
اين پله جايگاه مردمي است که براي دعا و تضرع به درگاه الهي بر روي آن مي‌ايستند و سينه و شکم خود را بر کعبه قرار مي‌دهند و دستان را بر بالاي سر خود و بر ديوار کعبه مي‌گذارند. علت آنکه در اين قسمت شاذروان قرار داده نشده، اين است که در بناي ابراهيم ، حجر اسماعيل جزو خانه کعبه بوده‌است که در ساختمان قريش به علّت کمبود مال حلال از خانه کاستند و بر حجر افزودند.
حطيم  : مساحت ميان حجرالاسود و زمزم و مقام ابراهيم و قسمتي از حجر اسماعيل را حطيم مي‌گويند.از مکان‌هاي محترم در مسجدالحرام، در کنار کعبه، حطيم است و مردم در اين قسمت براي دعا جمع مي‌شوند .
شيخ صدوق نيز آورده‌است که حطيم فاصله ميان در کعبه و حجرالاسود را گويند، جايي که خداوند توبه آدم را پذيرفت.

 ادامه دارد...

در سال 848 شاهرخ ميرزا فرزند امير تيمور گورکان، پس از تلاش بسيار موفق شد که پرده را از ايران بفرستد.

داستان از اين قرار بود که چون شاهرخ ميرزا در سال 807 در خراسان به سلطنت رسيد، يکي از آرزوهاي او اين بود که پرده کعبه را او تهيه کند ولي تهيه و ارسال پوشش کعبه در انحصار پادشاهان مصر بود. شاهرخ طي نامه اي به «الملک الاشرف» تقاضاهايي از او کرد که مهمترين آنها اين بود که اجازه دهد پوشش کعبه را او تهيه کند. سلطان مصر نپذيرفت و نامه هاي متعددي ميان آنها رد و بدل شد و سرانجام در سال 843 «الملک الاشرف» درگذشت و پسر او بنام «الملک الظاهر» در جاي او نشست و او موافقت خود را با درخواست شاهرخ ميرزا اعلام کرد و شاهرخ با خوشحالي تمام پرده اي را که در شهر يزد بافته و به هرات انتقال داده شده بود، همراه با صد نفر در سال 848 به مصر فرستاد و پادشاه مصر ضمن استقبال شايسته از ايرانيان، آنها را در همان سال همراه با حاجيان مصر به مکه اعزام کرد و در آن سال پرده ايراني بر قامت کعبه برافراشته شد.

در سال 1345 روابط ميان مصر و حجاز تيره شد و پرده از مصر نيامد و عبدالعزيز پرده را تهيه کرد و در سال 1346 وي مؤسسه اي را جهت بافت پرده در محله اجياد مکه تأسيس و از هند بافندگاني آورد تا اين که کساني از خود مکه اين صنعت را ياد گرفتند.

و بدينگونه اولين پوششي که در خود مکه بافته شد، در سال 1346 بود. اين پوشش از حرير طبيعي بود و رنگ مشکي داشت.
از آن زمان به بعد و تاکنون پرده کعبه در خود مکه تهيه مي شود و محلي که اکنون براي بافت کسوه در نظر گرفته شده، در مدخل مکه در زميني به مساحت صد هزار متر مربع قرار دارد و مشتمل بر آلات نساجي و بافندگي دستي و هم ماشين آلات جديد مي باشد.
 روي اين پوشش آيات قرآن مجيد با خط  زيبا و به شکل جالبي با نخهاي طلا و نقره بافته مي شود بطوريکه ده ها کيلو طلا و نقره در ساخت آن استفاده مي شود.
 ارتفاع آن به 14 متر مي رسد و نوار دور اين پوشش که به عرض 95 سانتيمتر و طول 4500 سانتي متر است از 16 قطعه به شکل مربع از تزئينات اسلامي پوشيده شده است.
پرده خانه خدا از 5 قطعه تشکيل شده است که هر قسمت يک طرف کعبه را مي پوشاند و قطعه پنجم هم در کعبه را در بر مي گيرد؛ بطوريکه هنگام نصب، وزن آن نزديک به دو تن مي رسد.

اين پرده با همکاري کارخانه هاي داخل و خارج عربستان تهيه مي شود؛ پارچه حرير اين پرده را هر سال يکي از کشورها هديه مي کند و پرده قبلي نيز به رؤسا و سران کشورهاي اسلامي اهدا مي شود.

در کارخانه بافندگي و تهيه اين پرده که حدود 8 ماه با دست و ماشين طول مي کشد، بيش از 200 بافنده ماهر، افراد شايسته و کارآمد فعاليت مي کنند.

 
منبع:خبر گزاري مهر

يکي از متعلقات کعبه، که همواره مورد عنايت خاص مردم و حکومتها بوده، پوشش يا همان «کسوه کعبه» است. پرده کعبه، در طول تاريخ شاهد تحولات بسياري بوده و گاه دستمايه اي براي بهره برداري هاي سياسي و برخوردهاي حاکمان و واليان نيز شده است.
نخستين پرسش درباره پوشش کعبه، اين است که چه کسي براي اولين بار به آن اقدام کرد و اولين پوشش، مربوط به چه زماني است؟

بيشتر مورخان، نخستين پوشش کعبه به ابراهيم و اسماعيل( عليهماالسلام) نسبت داده شده و در حديثي امام صادق ( ع) در مورد پرده کعبه فرموده است: « اسماعيل همسر عاقلي داشت. او پس از بناي کعبه، به اسماعيل پيشنهاد کرد که پرده اي روي ديوارهاي کعبه کشيده شود، اسماعيل اين پيشنهاد را قبول و بدنبال آن پشم بسياري فراهم آورد و ميان قوم خود تقسيم کرد تا آنرا بريسند و آنها به سرعت چنين کردند. سرانجام پوششي فراهم شد که آنرا قطعه قطعه بر کعبه آويختند و سه طرف اين خانه مقدس پوشانيده شد و طرف چهارم را اسماعيل با برگ و الياف گياهي پوشانيد، چون موسم حج رسيد و زائران از نزديک آنرا ديدند، خوششان آمد و هدايايي در اختيار اسماعيل قرار دادند که با کمک آنها، طرف چهارم کعبه نيز پوشانيده شد.»

قريش نيز بخصوص در اواخر عصر جاهليت همواره بر کعبه پرده مي پوشانيدند که رنگ آن يا سبز و يا زرد بود و جنس آن خز يا موي بافته شده، پوست و يا پارچه با نقشه راه راه از يمن و يا پارچه هاي عراقي بود. حتي گفته شده که پرده هايي از عهد جاهليت تا زمان معاويه بر کعبه باقي مانده بود که مردم پيشنهاد کردند اين پرده ها برداشته شود.

در عصر اسلام، اولين کسي که به کعبه پرده کرد، پيامبر بزرگوار اسلام بود که در جريان فتح مکه اين کار را انجام داد،  جنس پوشش از پارچه يماني بود و پيامبر آنرا از بيت المال تهيه کرد.

در عهد ابوبکر، از جنس پرده کعبه اطلاعي در دست نيست و در هيچ يک از منابع موجود سخني از آن به ميان نيامده ولي در عهد عمر پرده کعبه از جنس « قباطي» بود که نوعي پارچه مصري است. عمر به عامل خود در مصر نامه اي نوشت و از او خواست که پرده کعبه در آنجا بافته شود و از آن زمان به بعد پرده را مصر تأمين مي کرد.

عثمان نيز همين کار را مي کرد و پرده از « قباطي» تهيه مي شد و گاهي هم از بردهاي يماني بود .

در زمان يزيد بن معاويه کعبه را با ديباج خسرواني پوشاندند و همچنين در عصر ابن زبير و عبد الملک بن مروان نيز کعبه با ديباج پوشانيده شد.
طبق گزارش تاريخ از عصر عباسيان، نخستين پوشش کعبه، به زمان مأمون مربوط مي شود در زمان او کعبه را هر سال سه بار مي پوشانيدند، يک بار در روز ترويه با ديباج سرخ، بار دوم در اول رجب با قباطي و مرتبه سوم در بيست و هفتم رمضان با ديباج سفيد.

در عهد متوکل عباسي نيز به همان سنت رفتار مي شد و گاهي هر دو ماه يکبار کعبه پوشانيده مي شد.

در عهد عباسيان گاهي پرده کعبه در بغداد بافته مي شد و همين امر باعث رونق پارچه بافي در عراق شده بود و نقش مهمي در مرغوبيت و شهرت منسوجات عراقي داشت.
در سال 532 به خاطر ضعف عباسي ها و اختلافاتي که بوجود آمده بود، پوشش کعبه از طرف خليفه نرسيد و در اين سال مردي به نام «رامشت» که يک تاجر ايراني بود، پوششي از پارچه هاي نفيس به قيمت هيجده هزار دينار مصري تهيه کرد و بر کعبه پوشانيد.

الناصر الدين الله که در سال 575 هـجري قمري به خلافت رسيد پوشش سبز رنگي از ديباج به کعبه پوشانيد و از عهد مأمون تا اين زمان پرده به رنگ سفيد بود و سپس هم او (ناصر) در سال 621 پرده اي به رنگ سياه بر کعبه پوشانيد و از اين زمان به بعد رنگش هميشه سياه بود.

ابن بطوطه در سال 725 عازم مکه شد و ماه هاي حج را در آنجا بود. وي ضمن ارائه اطلاعات با ارزشي از منازل ميان مدينه و مکه و مواقف مختلف و وضع معيشت مردم مکه و حاجيان در آن زمان، درباره پرده مي گويد:
«در روز بيست و هفتم ذيقعده پرده کعبه را به اندازه يک و نيم برابر قامت انسان از چهار طرف بالا مي برند تا دست ها به آن نرسد و اين عمل را احرام بستن کعبه مي نامند.»

ادامه دارد...

قسمتی از عربستان که به عربستان سعید یا خوشبخت (arabia Eelix) معروف است، از متمدن ترین قسمتهای جزیرة العرب و حتی جهان محسوب می شود که از هزاره اول قبل از میلاد دارای تمدن با شکوهی بوده است.

عربستان سعید در منتهی الیه جنوب شبه جزیره قرار دارد و دارای موقعیتی مثلثی شکل است که با کشیدن خطی فرضی از جیزان (در ساحل دریای سرخ و عرب) به حضر موت (کنار دریای عرب در شرق) ایجاد می شود. دراین قسمت دولتهای معینیان، قَتَبان، سبا (که در قرآن از آن یاد شده است)، حضرموت، حمیریان و حبشیان یکی پس از دیگری به حکومت رسیده و آخرین دولت آن مقارن ظهوراسلام “دیلمیان“ دست نشاندة دولت ساسانی ایران بودند.

قسمتهای دیگر شبه جزیره عربستان که از حیث تاریخی عربستان صخره ای و عربستان صحرایی مشهورند، چنین تمدنهایی نداشته اند در شبه جزیره عربستان اعراب مختلفی زندگی می کردند که بنا بر محل اقامت و تاریخشان به اعراب مستعربه، اعراب عاربه، اهل وبر، اهل مَدَر تقسیم می شوند.

در شبه جزیره عربستان ادیان مختلفی مورد پرستش بود مانند: پرستش ارواح و مظاهر طبیعت، دین یهود، مسیحیت، زرتشتی گری، بت پرستی. حنفا (پیرو دین ابراهیم بودن). بیشتر از همه ادیان در قبل از اسلام بت پرستی دراین منطقه رواج داشت.
فرهنگ مردم عربستان در مقایسه، با ملل دیگر بسیار پایین بود و افراد باسواد آن انگشت شمار بودند.
عربستان پس از ظهور اسلام از جنبه های معنوی و سیاسی برخوردار شده تاکنون در زمرة حکومتهای مسلمان بوده است. در دوران به قدرت رسیدن دولت عثمانی، قسمتهایی از آن بخصوص نواحی شرقی جزء قلمرو آن حکومت قرار گرفت. با شکست عثمانی در جنگ جهانی اول و تسلط “عبدالعزیز بن سعود“ بر سراسر خاک عربستان (به کمک جنبش وهابی)، طبق پیمانی که در سال 1927 بین بریتانیا که در عربستان نفوذ داشت و ابن سعود امضاء گردید، کشور عربستان سعودی به عنوان یک کشور مستقل به رسمیت شناخته شد.

حکومت این کشور سلطنتی و در سیطره آل سعود و قوه مقننه آن از یک مجلس شوری تشکیل  یافته است.
زبان و خط رسمی این کشور عربی است.

کعبه:
کعبه بنائی است در میان مسجد الحرام در شهر مکه در کشور عربستان سعودی. کعبه مقدس‌ترین مکان اسلام است. نام کعبه اشاره به چهارگوش «تکعیب» (مربع) بودن این سازه دارد.

درأثر آمده‌است: که کعبه در محاذی «بیت المعمور» است، و بیت المعمور چهارگوش است، چون محاذی عرش است و عرش چهارگوشه‌است، چون کلماتی که دین اسلام بر آن استوار است، چهار است:

سبحان الله .
الحمد لله .
لا اله الا الله .
الله اکبر .
از اسماء کعبه: «البیت العتیق» و «البیت الحرام» .. دلیل نامگذاری کعبه به بیت الحرام این است که خداوند ورود مشرکان را به این مکان مقدس حرام و ممنوع فرموده است. 
 کعبه ارتباط مستقیم به ارکان اسلام دارد مخصوصاً فریضه حج، زیارت وطواف کعبه رکنی از ارکان حج است. همچنین در ادای فریضه نماز نیز کعبه قبله گاه مسلمانان است.

یک نماز در مقابل کعبه در مسجد الحرام برابر با صد هزار نماز و یک درهم خرج کردن در راه خدا در آن سرزمین برابر با صدهزار درهم است.

بنا به گفتاره وتوضیح مؤرخ بزرگ اسلامی «الآزرقی» وتأیید واتفاق باقی مؤرخین ساختمان کعبه ۱۰ بار بنیان شده‌است به این ترتیب:

بنیان الملائکه .
بنیان آدم .
بنیان شیث .
بنیان ابراهیم وپسرش اسماعیل .
بنیان العمالقه .
بنیان جرهم .
بنیان مضر .
بنیان قریش .
بنیان عبدالله ابن زبیر .
بنیان حجاج ابن یوسف الثقفی .
ساختمان کنونی کعبه از زمان حجاج بن یوسف ثقفی وبازسازی همان ساختمان در دوران خلافت «سلطان مراد چهارم» از پادشاهان عثمانی است که در سال ۱۰۴۰ هجری بر اثر ورود سیل به مسجد الحرام و تخریب آن از نو باسازی گردید. این ساختمان استحکام وقدرتمندی کامل دارد، بطوری که تاکنون تا دوران ما، به همان شکل کنونی پابرجا و استوار مانده‌است.

ادامه دارد...

عربستان سعودی يكی از كشورهای باختر قاره آسیاست. این کشور در شبه‌جزیره عربستان واقع شده و از شمال با عراق و اردن و کویت و از سوی خاور با امارات متحده عربی و قطر و خلیج فارس و در جنوب شرقی با عمان و از سوی جنوب با یمن هم‌مرز است. جایگاه‌های مهم دینی مسلمانان همچون کعبه و مسجد پیامبر اسلام در این کشور واقع شده است.عربستان سعودی درقلب شبه جزیره لم یزرع عربستان، واقع شده است. در قسمت غربی و درمجاورت دریای سرخ،  كوههای مرتفعی وجود دارند. اما در اینجا نیز، میانگین بارش سالانه، به ندرت از 38 سانتی متر در سال بالاتر  می­رود. بنابراین بدیهی است كه هیچگونه رود دائمی در این كشور، جاری نباشد. در تابستان میانگین درجه حرارت به بیش از 43 سانتی گراد می رسد. ارتفاع فلات مركزی این كشور، در قسمت شرقی وكناره های خلیج فارس كاهش یافته  و مستعد كشاورزی می شود. و فقط در همین مناطق است كه می توان غلات و نخل به عمل آورد. قسمت جنوب شرقی عربستان « ربع الخالی » نامیده می شود كه صحرایی خشك و سوزان و غیرقابل سكونت است. اقتصاد این كشور شدیداً به استخراج و صدور نفت خام ، وابسته است .

حکومت عربستان سعودی در سال 1750 به وسیله محمد بن سعود پایه‌ریزی شد ولی کشور عربستان به شکل کنونی‌اش توسط عبدالعزیز بن سعود امیر نجد که چیرگی بر حجاز را در سال 1926 اعلام کرد برپا شد. نام «کشور عربستان سعودی» در سال 1932 بر این کشور نهاده شد.

 در خاور اين كشور رشته‌كوه‌های حجاز و در ميانه آن منطقه احساء كه پوشيده از تپه‌ماهورهای شنی است قرار دارد.
كشور عربستان‌ سعودی به ۱۳ استان بخش می‌گردد:

۱. باحه ۲. حدود الشمالیه ۳. جوف ۴. مدینه ۵. قصیم ۶. ریاض ۷. منطقة الشرقیه ۸. عسیر ۹. حائل ۱۰. جیزان ۱۱. مکه ۱۲. نجران ۱۳. تبوک
اکثریت مطلق مردم عربستان سعودی پیرو دین اسلام و سنی مذهب هستند.نوع حکومت در این کشور به صورت پادشاهی در دست خاندان آل سعود است.
در عربستان سعودي زنان ملزم به رعايت نقاب هستند.