اسلام دين رسمی اين کشور می باشد ولی به ساير اديان نيز احترام گذاشته می شود. در همه جای شهر شما مساجد فراوانی را مشاهده می کنيد که برخی از آنها بسيار زيبا هستند. صدای اذان در هنگام وقت شرعی نماز از همه مناره های مساجد به گوش می رسد. در اين شهر تلاش می شود با احداث مساجد جديد، نمازگزاران نيازی به پيمودن مسافتی بيش از 500 متر را برای رسيدن به نخستين مسجد نداشته باشند. در دبی کليساهای مختلفی نيز وجود دارد و حتی هندوها نيز در بردبی يک معبد دارند. در اينجا ذکر اين نکته لازم است که افراد غير مسلمان اجازه ورود به مساجد را ندارند.

 

بطور کلی ساکنين بومی اين کشور هنوز ترجيع می دهند از لباس های سنتی خود استفاده نمايند. پوششی که در جنوب ايران نيز مورد استفاده قرار می گيرد. مردها برای پوشش از لباسی بنام "دِشداشه" استفاده می کنند که يک لباس سفيد تمام قد می باشد. اين لباس به همراه يک حمايل سفيد يا قرمز بنام "قَترا" پوشيده می شود. قترا توسط يک حلقه طناب مانند بر روی آن بنام "اگل" محکم می شود. شيخ ها و اشخاص مهم ممکن است در مراسم های مهم يک اَبای نازک مشکی يا طلايی بر روی دشداشه خود بپوشند.

زنها نيز از لباسی بنام "اَبا" استفاده می کنند که در واقع نوعی رُدای آزاد است که به همراه يک روسری بنام "شِيلا" بر روی لباسهای معمولی خود می پوشند. برخی از زنان نيز صورت و دستهای خود را با يک پارچه نازک مشکی رنگ می پوشانند. زنان مسن تر نيز بعضی مواقع از يک نقاب چرمي بنام "برقع" که بينی، ابروها و گونه ها را می پوشاند، استفاده مي کنند. بهرحال بيشتر اين پوشش ها توسط نسل قديمتر مورد استفاده قرار می گيرد و نسل جديد مانند ساير نقاط جهان، از پوشش های روز استفاده می کنند.

آموزش عمومي در اين کشوراجباري است . آمار با سوادي در دهه هاي اخير با افزايش قابل توجهي همراه بوده است تا جايي كه طبق آمار بدست آمده  در سال 1995 2/79 درصد مردم کشور  با سوادمي باشند.موسسات آموزش عالي زيادي در اين كشور وجود دارد كه از جمله آنها مي توان به دانشگاه العين دبي اشاره كرد

خب امیدوارم که این مطالب براتون جالب و مفید بوده باشه.

منابع:دانشنامه ویکی پدیا

سایت سلام دبی

پایگاه اطلاع رسانی دبیر خانه شورای عالی انقلاب فرهنگی